Aldea rural, onde a terra se mestura coa salitre da Costa da Morte. Tedes algo impagable. Tedes algo que conmove a todos os galegos de ben. Tedes sentimento. Tedes conciencia. Tedes un corazón que fai falar a terra e o mar de Merexo. Veciñas e veciños de Merexo: Tedes razón, Tedes corazón, E ademáis tedes valor. Con xente así, a historia non pode ser inxusta. A historia tenvos que facer xustiza. Manuel Rivas
Etiquetas
¿ ONDE COMER ?
(2)
Amigos
(3)
Costa da Morte
(3)
Historia
(2)
MAPAS-SITIOS
(2)
Muxía
(1)
Posta de sol
(2)
Praias
(2)
Veciños
(4)
Arquivo do blog
ENTRARON TOMAR CAFE
Pazos de Merexo recibe el tributo de Muxía
Manuel Pazos, de 88 años, fue galardonado con el Premio María Amelia y, además, se presentó el libro-disco «Pazos de Merexo.
O acordeón diatónico da Costa da Morte»
Fuente: La Voz de Galicia
Muxián ilustre, hombre agradecido y generoso, siempre con las puertas de su casa abiertas, poseedor de una gran vitalidad que transmite a través de la música, artista exquisito y con sentimiento, «músico extraordinario que leva toda a vida repartindo solaz»...
Todas estas palabras le fueron dedicadas ayer a Manuel Pazos, Pazos de Merexo.
Con 88 años, este maestro del acordeón diatónico recibió ayer el Premio María Amelia 2015, otorgado por el Concello de Muxía.
No fue un día histórico solo por eso, por quedar saldada la deuda institucional con este artista, sino porque también ayer, ante un numeroso público, se presentó el libro-disco Pazos de Merexo.
O acordeón diatónico da Costa da Morte. Fue la primera parte de un acto de homenaje cálido y emotivo.
Muxía abrazó a su vecino.
MEREXO PAISAJE NATURAL: CONSTRUCCIONS RURAL
En esta unidad cabe destacar el contraste del mosaico de colores y tenturas de los campos de cultivo de la llanura costera, que alberga a los núcleos tradicionales y al Núcleo de Identidad Litoral de Merexo.
Resguardando la unidad se encuentran el Monte de Merexo y Pena da Serra, que dotan al conjunto de
un fondo escénico que actúa a modo de pantalla vegetal. Uno de los mayores valores de esta unidad es la extraordinaria legibilidad que ofrece el modelo de organización del territorio.
un fondo escénico que actúa a modo de pantalla vegetal. Uno de los mayores valores de esta unidad es la extraordinaria legibilidad que ofrece el modelo de organización del territorio.
Aquí se encuentran las trazas de las diferentes etapas históricas, desde el asentamiento de la población en agrupaciones tradicionales, el trabajo de la tierra mediante la explotación agrícola y forestal, las posteriores operaciones de concentración agraria conforme cambiaban los sistemas de producción agrícola a la introducción de infraestructuras industriales de nueva generación.
Los contrastes entre las diferentes tramas territoriales (agrícola- forestal, planicie-ladera, construido-agro…) también le confieren un especial valor, que se complementa con la privilegiada posición que tiene dentro del entorno de la ría de Camariñas, generando conexiones visuales con la Enseada de Merexo hacia el sur y la Enseada da Basa y la ría do Porto hacia el norte.
Un execelente mirador natural podría ubicarse en el entorno de la piscifactoría.
MEREXO PAISAJE NATURAL: PESCA DEPORTIVA
La actividad humana en esta unidad ha sido siempre muy intensa, ya que consta de una zona amplia muy llana próxima al mar en la que las labores agrarias son fáciles de desarrollar, y las laderas del Monte de Merexo han estado tradicionalmente dedicadas a actividades forestales.
El asentamiento poblacional ha mantenido la estructura, morfología y tipologías relativamente inalteradas, ya que no se han introducido nuevos usos ni actividades que supusieran modificaciones en el modelo de ocupación del suelo ni la construcción de tipologías edificatorias diferentes.
Los cambios más transcendentales en este ámbito son los que introdujo el proceso de concentración parcelaria, que a mediados del siglo pasado sustituyó la estructura territorial tradicional, a base de muros y
caminos que se adaptaban al terreno, por una trama ortogonal, de parcelas grandes y sensiblemente cuadradas. En la etapa más reciente, la aparición de nuevas infraestructuras industriales (acuícolas) y los sucesivos proyectos de ampliación han introducido nuevas tensiones en el territorio, tanto en lo que
respecta a su evolución física como social.
caminos que se adaptaban al terreno, por una trama ortogonal, de parcelas grandes y sensiblemente cuadradas. En la etapa más reciente, la aparición de nuevas infraestructuras industriales (acuícolas) y los sucesivos proyectos de ampliación han introducido nuevas tensiones en el territorio, tanto en lo que
respecta a su evolución física como social.
PATRIMONIO HISTORICO DE MEREXO
FUENTE: POL GALICIA. Plan de ordenacion do litoral de Galicia
En Punta Sartaña está catalogado el yacimiento arqueológico de Os Castros de Merexo.
Recientemente la Plataforma Vecinal ha reportado el hallazgo de los restos de una fortaleza militar de 1801, identificada en los mapas de la época como Castillo de Merejo dentro del conjunto de fortificaciones que proyectó en 1751 el ingeniero Llovet para
garantizar la defensa de la ría.
También defienden que Merexo sería el enclave de Claudio Nerium, villa reconocida con ese nombre por el emperador Claudio, que le habría dado la ciudadanía romana a sus habitantes.
El Camino de Santiago, en el tramo Fisterra-Muxía atraviesa la unidad por su extremo meridional en su tramo que, desde Hospital, se desvía hacia Muxía.
O MESTRE DO ACORDEON DIATONICO ( Por Xurxo Souto)
PAZOS DE MEREXO
Autor: Xurxo Souto Fonte: Blog personal LA OPINION DE A CORUÑA
O mestre do acordeón diatónico da Costa da Morte
O acordeón diatónico, pequecho e rabudo, está plantando lumes por medio planeta. Moitos seguimos os sons de Flaco Jiménez, natural de Texas, da irlandesa Sharon Shannon, ou do basco Kepa Junkera. Dedos rápidos que arrincan faíscas do instrumento para queimarlle os pés aos bailadores. Mais poucos saben que esta caixa de botóns ten tamén grandes mestres enxebres.
Pazos do lugar de Merexo, no concello de Muxía, leva serrando neste acordeón dende cativo. Merexo é moito Merexo, unha aldea ao pé do mar, entre Muxía e Camariñas, recollida no fondo da ría, acarón da fermosísima praia do Lago. Terra de solaz e agarimo en plena Costa da Morte. E sobre todo, de sempre, lugar de xente bailadora con auténtica fame de música.
“Cando era moi novo e ainda non sabía tocar, levaba o meu acordeón e alquilábao nos bailes que se facían nas palilladas”.
Esta fase pouco durou, Pazos dende moi rapaz comezou a facer majiñas cos dedos nos botóns. Había moito que traballar na terra, pero el non podía pasar sen a música. “Volvía cansadiño pola noite de rozar no balume e subía direcoto ao faiado a serrar no acordeón”. Axiña foron saíndo as jotas e as muiñeras, tamén as mazurcas, os tangos e os pasodobles. No cerne da enxebreza sempre está o toque cosmopolita.
O tópico di que Merexo é un lugar apartado. Nas primeiras décadas do século XX os homes cruzaron o mar e o lugar estivo moito máis perto de Cuba e Bos Aires que de Madrid. Da Arxentina viñeron os primeiros acordeóns cargados de muiñeiras.
O seu pai e o seu tío marcharon cara alá cando o rapaz tiña sete anos. O tío mercou un acordeón, mais estivo a piques de deixalo en Bos Aires, no barco non tiña moito sitio para a equipaxe. Entón reclamoullo o pai e tróuxollo de regalo ao fillo. Abofé que acertou. Aos 12 anos Pazos comezou a serrar no instrumento. Nun tempo sen tocadisco e case sen radios calquer repichoca que escoitase quedáballe na cabeciña e axiña rexurdía no seu acordeón.
Como aquela que di: Ai! Lourido, Surerantes, o gaiteiro remancado nas Quebrantas As Quebrantas son uns baixos no mar, perto de Merexo, “nelas embarrancou o barco de gas, quería fuxir da aviación e arrimouse moito á beira”. O lugar viviu caladamente episodios importantes da II Guerra Mundial. Este navío chamábase Nord Atlantic, era o barco encargado de abastecer de combustible aos submarinos alemáns que naquel tempo, foi no ano 43, dominaban as rutas de Fisterra.
Pazos, como case todos os seus veciños, viviu tamén intensamente a febre do wolfram. Os alemáns precisaban imperiosamente este metal para a fabricación do seu armamento bélico. Viñeron buscalo á Costa da Morte. Tamén apareceron compradores ingleses para evitar que chegase ás mans do enemigo. Houbo quen derrubou casas buscando o wolfram entre os muros. Aparecía en pequenos croios por todas partes ata no medio dos camiños. “Para coñecer se a pedra era boa”, di Pazos, “había que rascalo cun seixo, se o wolfram era verdadeiro aparecía unha mancha de color chocolate”.
Pazos, unha vida ben intensa abofé, case sen saír de Merexo. Este home é un talento. Pequeno de corpo, pura febra, cunhas mans grandes preparadas para facer ben calquer traballo. Dende traballar na terra, a armar cestos ou ir cazar lontras. Mans dispostas sobre todo para gatillar ben no acordeón. A partir dos 50 extendeuse por Galiza o acordéon piano, con teclas e de maior tamaño. Axiña as mellores orquestras tiveron un bon acordeonista campando no medio do escenario. Mestres como Diosiño, os Mallos, Delfín Barral, os Poceiros, convertíronse nos reis do campo da festa. O acordeón de botóns, humilde, pequeniño foi quedando esequecido, incapaz de competir en volume coas novas máquinas. Houbo que agardar case 40 anos. Agora á fin gozamos cos rinchos rabudos do seu rexurdimento.
A pesar da crise Pazos seguiu facendo o baile de Merexo. Só calou nos anos tristes da enfermidade da súa muller. Cando ela morreu gardou definitivamente a caixa da alegría no faiado. Hai 3 anos o seu fillo Pedro deulle unha orde inexcusable. Tiñan que ir xuntos á Madrid coa Manada Invencible, a gran manifestación dos gandeiros galegos contra as cotas do leite. A canda eles tiña que ir o acordeón. A Castellana foi o escenario do seu retorno á música. En todo o camiño de volta non parou de tocar, afortundamente. Pazos ten setenta catro anos cheos de sabiduría. O seu repertorio, máis que cancións, son anacos da historia de Bergantiños e da propia Costa da Morte. Un vez pedinlle que me tocase unha peza lentiña. Botou unha melodía fermosísma e cantaruxou, Heiche de dar para un manto heiche de dar para un velo pero non me pidas nunca a miña cama de ferro. Díxome: “¿Que che pareciu? Aprendilla a Monteagudo, o alcalde republicano de Carballo. Estivo agachado na miña casa. Eu era un neno. El e máis o meu pai sentaban acaron do lume e seguían cantando: A miña cama de ferro a miña pobre camiña que vén sembrada de amores vén de amores sembradiña.
Este home é un talento. Pequeno de corpo,
pura febra, cunhas mans grandes
preparadas para facer ben calquer traballo
POLO SAN XOSÉ, GRAN BAILE EN CASA CARMELA
Uxía Pedreira, cantante de Chouteira, foi descansar á praia do Lago e “descubriu” a este gran mestre, probablemente o último, de acordeón diatónico da costa da morte. Dende entón fomos moitos os que nos achegamos a Merexo a disfrutar da súa música e da súa hospitalidade. A pesar dos anos que botou sen tocar, os dedos fóronlle axiña aos botóns e agora Pazos “gatilla” como nos mellores tempos. O que non se deu recuperado foi o vello acordeón, botara moito tempo parado no faiado. María Xosé e Pedro, os seus fillos, animarono a mercar outro. Non houbo que ir a Bos Aires, pero case. Nin na Coruña nin en Santiago tiñan acordeóns diatónicos. Ao final souperon que os había en Valença do Minho e alá foron. Pazos trouxo un acordeón fermosísimo. A canda el tamén foi a Portugal a súa veciña Ofelia, unha señora de 60 anos, que sempre deveceu polo instrumento e á fin tivo oportunidade de compralo. Coa nova ferramenta Pazos triunfou no Luar da TVG. Tiven a honra de facer con el e os seus veciños un episodio do programa Repichoca para a TVE en Galiza. O ano pasado reclamárono para tocar en Buño e volveu a Merexo cun novo triunfo.
Está a crear escola. Dálle clases ao seu irmán Pedro e a Ofelia, esa nova alumna que xa pasa dos 60. Brais Maceiras “o lóstrego de Elviña”, un novo virtuoso do instrumento, integrante do grupo de Susana Seivane, xa se achegou á súa casa e mellorou a súa técnica cos consellos do mestre. Pero sobre todo Pazos segue a tocar para os seus veciños. Ben axiña, polo San Xosé han bailar todos en Casa Carmela, templo da alegría, tamén da gastronomía no centro de Merexo. Carnocho amigo, se queres saber das cousas bonitas non perdas a oportunidade de acudir a esta cita.
O acordeón diatónico, pequecho e rabudo, está plantando lumes por medio planeta. Moitos seguimos os sons de Flaco Jiménez, natural de Texas, da irlandesa Sharon Shannon, ou do basco Kepa Junkera. Dedos rápidos que arrincan faíscas do instrumento para queimarlle os pés aos bailadores. Mais poucos saben que esta caixa de botóns ten tamén grandes mestres enxebres.
Pazos do lugar de Merexo, no concello de Muxía, leva serrando neste acordeón dende cativo. Merexo é moito Merexo, unha aldea ao pé do mar, entre Muxía e Camariñas, recollida no fondo da ría, acarón da fermosísima praia do Lago. Terra de solaz e agarimo en plena Costa da Morte. E sobre todo, de sempre, lugar de xente bailadora con auténtica fame de música.
“Cando era moi novo e ainda non sabía tocar, levaba o meu acordeón e alquilábao nos bailes que se facían nas palilladas”.
Esta fase pouco durou, Pazos dende moi rapaz comezou a facer majiñas cos dedos nos botóns. Había moito que traballar na terra, pero el non podía pasar sen a música. “Volvía cansadiño pola noite de rozar no balume e subía direcoto ao faiado a serrar no acordeón”. Axiña foron saíndo as jotas e as muiñeras, tamén as mazurcas, os tangos e os pasodobles. No cerne da enxebreza sempre está o toque cosmopolita.
O tópico di que Merexo é un lugar apartado. Nas primeiras décadas do século XX os homes cruzaron o mar e o lugar estivo moito máis perto de Cuba e Bos Aires que de Madrid. Da Arxentina viñeron os primeiros acordeóns cargados de muiñeiras.
O seu pai e o seu tío marcharon cara alá cando o rapaz tiña sete anos. O tío mercou un acordeón, mais estivo a piques de deixalo en Bos Aires, no barco non tiña moito sitio para a equipaxe. Entón reclamoullo o pai e tróuxollo de regalo ao fillo. Abofé que acertou. Aos 12 anos Pazos comezou a serrar no instrumento. Nun tempo sen tocadisco e case sen radios calquer repichoca que escoitase quedáballe na cabeciña e axiña rexurdía no seu acordeón.
Como aquela que di: Ai! Lourido, Surerantes, o gaiteiro remancado nas Quebrantas As Quebrantas son uns baixos no mar, perto de Merexo, “nelas embarrancou o barco de gas, quería fuxir da aviación e arrimouse moito á beira”. O lugar viviu caladamente episodios importantes da II Guerra Mundial. Este navío chamábase Nord Atlantic, era o barco encargado de abastecer de combustible aos submarinos alemáns que naquel tempo, foi no ano 43, dominaban as rutas de Fisterra.
Pazos, como case todos os seus veciños, viviu tamén intensamente a febre do wolfram. Os alemáns precisaban imperiosamente este metal para a fabricación do seu armamento bélico. Viñeron buscalo á Costa da Morte. Tamén apareceron compradores ingleses para evitar que chegase ás mans do enemigo. Houbo quen derrubou casas buscando o wolfram entre os muros. Aparecía en pequenos croios por todas partes ata no medio dos camiños. “Para coñecer se a pedra era boa”, di Pazos, “había que rascalo cun seixo, se o wolfram era verdadeiro aparecía unha mancha de color chocolate”.
Pazos, unha vida ben intensa abofé, case sen saír de Merexo. Este home é un talento. Pequeno de corpo, pura febra, cunhas mans grandes preparadas para facer ben calquer traballo. Dende traballar na terra, a armar cestos ou ir cazar lontras. Mans dispostas sobre todo para gatillar ben no acordeón. A partir dos 50 extendeuse por Galiza o acordéon piano, con teclas e de maior tamaño. Axiña as mellores orquestras tiveron un bon acordeonista campando no medio do escenario. Mestres como Diosiño, os Mallos, Delfín Barral, os Poceiros, convertíronse nos reis do campo da festa. O acordeón de botóns, humilde, pequeniño foi quedando esequecido, incapaz de competir en volume coas novas máquinas. Houbo que agardar case 40 anos. Agora á fin gozamos cos rinchos rabudos do seu rexurdimento.
A pesar da crise Pazos seguiu facendo o baile de Merexo. Só calou nos anos tristes da enfermidade da súa muller. Cando ela morreu gardou definitivamente a caixa da alegría no faiado. Hai 3 anos o seu fillo Pedro deulle unha orde inexcusable. Tiñan que ir xuntos á Madrid coa Manada Invencible, a gran manifestación dos gandeiros galegos contra as cotas do leite. A canda eles tiña que ir o acordeón. A Castellana foi o escenario do seu retorno á música. En todo o camiño de volta non parou de tocar, afortundamente. Pazos ten setenta catro anos cheos de sabiduría. O seu repertorio, máis que cancións, son anacos da historia de Bergantiños e da propia Costa da Morte. Un vez pedinlle que me tocase unha peza lentiña. Botou unha melodía fermosísma e cantaruxou, Heiche de dar para un manto heiche de dar para un velo pero non me pidas nunca a miña cama de ferro. Díxome: “¿Que che pareciu? Aprendilla a Monteagudo, o alcalde republicano de Carballo. Estivo agachado na miña casa. Eu era un neno. El e máis o meu pai sentaban acaron do lume e seguían cantando: A miña cama de ferro a miña pobre camiña que vén sembrada de amores vén de amores sembradiña.
Este home é un talento. Pequeno de corpo,
pura febra, cunhas mans grandes
preparadas para facer ben calquer traballo
POLO SAN XOSÉ, GRAN BAILE EN CASA CARMELA
Uxía Pedreira, cantante de Chouteira, foi descansar á praia do Lago e “descubriu” a este gran mestre, probablemente o último, de acordeón diatónico da costa da morte. Dende entón fomos moitos os que nos achegamos a Merexo a disfrutar da súa música e da súa hospitalidade. A pesar dos anos que botou sen tocar, os dedos fóronlle axiña aos botóns e agora Pazos “gatilla” como nos mellores tempos. O que non se deu recuperado foi o vello acordeón, botara moito tempo parado no faiado. María Xosé e Pedro, os seus fillos, animarono a mercar outro. Non houbo que ir a Bos Aires, pero case. Nin na Coruña nin en Santiago tiñan acordeóns diatónicos. Ao final souperon que os había en Valença do Minho e alá foron. Pazos trouxo un acordeón fermosísimo. A canda el tamén foi a Portugal a súa veciña Ofelia, unha señora de 60 anos, que sempre deveceu polo instrumento e á fin tivo oportunidade de compralo. Coa nova ferramenta Pazos triunfou no Luar da TVG. Tiven a honra de facer con el e os seus veciños un episodio do programa Repichoca para a TVE en Galiza. O ano pasado reclamárono para tocar en Buño e volveu a Merexo cun novo triunfo.
Está a crear escola. Dálle clases ao seu irmán Pedro e a Ofelia, esa nova alumna que xa pasa dos 60. Brais Maceiras “o lóstrego de Elviña”, un novo virtuoso do instrumento, integrante do grupo de Susana Seivane, xa se achegou á súa casa e mellorou a súa técnica cos consellos do mestre. Pero sobre todo Pazos segue a tocar para os seus veciños. Ben axiña, polo San Xosé han bailar todos en Casa Carmela, templo da alegría, tamén da gastronomía no centro de Merexo. Carnocho amigo, se queres saber das cousas bonitas non perdas a oportunidade de acudir a esta cita.
CORSARIOS INGLESES NA ENSENADA DE MEREXO
Los restos del «San Pedro» reposan frente a Camariñas desde 1741
Autor: Miguel San Claudio 9/2/2014 La Voz De Galicia.
La situación geoestratégica de Galicia, adentrándose en el costado de la más importante vía de comunicación que ha conocido la historia, la que discurre por el Atlántico Norte, ha convertido sus costas en un fértil campo de caza cada vez que en Europa se ha producido un conflicto bélico.
Flotas, amigas y enemigas, han procurado el control de este mar, pues su dominio supone la diferencia entre la victoria y la derrota. Las naciones comercian y se relacionan principalmente por mar. Cualquier país desarrollado se asfixiaría en poco tiempo de no contar con el tráfico marítimo; exactamente lo que llevó a la derrota de los imperios centrales durante la Primera Guerra Mundial.
Las andanzas de los submarinos durante aquella contienda, y durante la más dañina aún ocurrida menos de una generación después -y con el añadido mortífero de la aviación-, demostraron una vez más que las naciones que dominan el mar dominan la política planetaria? y ganan las guerras.
Aquello que fue cierto hace 70 años lo era ya en tiempos más remotos, y es que no hay nada más inmutable que el mar, como tampoco el uso que de él hace el hombre. Podemos cambiar la tecnología y los medios disponibles, pero lo que hacemos con él apenas ha cambiado en dos milenios. Como fuente de alimentación, como vía de comunicación o bien como arma de control político, el mar no debe apreciar gran diferencia entre nosotros y nuestros antepasados.
Su dominio tampoco entiende de cambios significativos en los medios para conseguirlo. En cualquier período histórico contemplaremos a las naciones más poderosas marítimamente hablando recurrir a ortodoxas flotas de grandes buques de guerra, y a aquellos países más débiles usar de medios más heterodoxos para socavar ese dominio e impedir el tráfico comercial del enemigo, objetivo final de cualquier estrategia naval. En la Primera y la Segunda conflagración mundial, Alemania se enfrentó en el Atlántico a la todopoderosa Royal Navy británica mediante submarinos y aeroplanos, mientras que en los tiempos de la navegación a vela florecieron los corsarios -y los piratas- en las naciones navalmente más débiles.
La pérdida de la «San Pedro»
Hoy recordamos la pérdida de un buque corsario español en la bahía de Camariñas. La San Pedro era una balandra de origen británico que había sido capturada por dos fragatas de la Compañía Guipuzcoana de Caracas. El 20 de julio de 1741 esta embarcación, que se encontraba a la caza de buques en la zona
Londres, deseosa de hacerse con el control del comercio español entre las diferentes áreas de su Imperio.
Esta guerra le costó a la Gran Bretaña, surgida tras la incorporación de Escocia al Reino Unido, algunas de las derrotas más humillantes de su historia a manos de los soldados y marinos españoles -corsarios
entre ellos-, entre las que se encuentra la mayor derrota registrada nunca por la Navy, la de Cartagena de Indias, ante el gran Blas de Lezo.
Durante esa contienda se cubrieron de gloria los corsarios españoles, y entre ellos los gallegos que tenían cobijo en las numerosas rías y puertos de esta costa. Tales fueron las pérdidas inglesas que aquellos mismos que habían impulsado la guerra, los comerciantes de la City, acabaron clamando por el fin de las hostilidades.
La flota que aquel 20 de julio cruzaba frente al cabo Vilán no podía dejar escapar a uno de esos corsarios que como mosquitos estaban achicando la sangre del naciente Imperio Británico, humillando de paso a la Royal Navy, incapaz de proteger a los buques de su marina mercante.
Desde la flota se enviaron varias pinazas y barcazas que consiguieron dar fuego albuque ex británico, que se perdió aunque no totalmente pues parte de sus pertrechos pudieron ser salvados sin duda para equipar a un nuevo corsario que diera caza al comercio inglés y enriquecer al nuestro.
La historia se repite.Aproximadamente, 64 años después, en el mismo escenario, se produjo otro incidente similar. Ocurrió el 1 de junio de 1805, en una demostración de lo poco que cambian las condiciones generales en los conflicto marítimos. En aquella fecha, durante otro ataque de la Navy Británica contra dos corsarios franceses que se encontraban fondeados en la bahía de Camariñas, fueron destruidos 3
pequeños mercantes cargados con vino destinado a la flota española con base en Ferrol.
Los restos de todos estos buques como el de muchos otros -el Nuestra Señora de la Concepción se hundió ese mismo año de 1741- descansan bajo las aguas de la ría de Camariñas y Muxía, sin ser objeto del estudio y divulgación social que merecen, hasta que de una vez los gallegos tomen conciencia de su rico pasado marítimo.
Autor: Miguel San Claudio 9/2/2014 La Voz De Galicia.
La situación geoestratégica de Galicia, adentrándose en el costado de la más importante vía de comunicación que ha conocido la historia, la que discurre por el Atlántico Norte, ha convertido sus costas en un fértil campo de caza cada vez que en Europa se ha producido un conflicto bélico.
Flotas, amigas y enemigas, han procurado el control de este mar, pues su dominio supone la diferencia entre la victoria y la derrota. Las naciones comercian y se relacionan principalmente por mar. Cualquier país desarrollado se asfixiaría en poco tiempo de no contar con el tráfico marítimo; exactamente lo que llevó a la derrota de los imperios centrales durante la Primera Guerra Mundial.
Las andanzas de los submarinos durante aquella contienda, y durante la más dañina aún ocurrida menos de una generación después -y con el añadido mortífero de la aviación-, demostraron una vez más que las naciones que dominan el mar dominan la política planetaria? y ganan las guerras.
Aquello que fue cierto hace 70 años lo era ya en tiempos más remotos, y es que no hay nada más inmutable que el mar, como tampoco el uso que de él hace el hombre. Podemos cambiar la tecnología y los medios disponibles, pero lo que hacemos con él apenas ha cambiado en dos milenios. Como fuente de alimentación, como vía de comunicación o bien como arma de control político, el mar no debe apreciar gran diferencia entre nosotros y nuestros antepasados.
Su dominio tampoco entiende de cambios significativos en los medios para conseguirlo. En cualquier período histórico contemplaremos a las naciones más poderosas marítimamente hablando recurrir a ortodoxas flotas de grandes buques de guerra, y a aquellos países más débiles usar de medios más heterodoxos para socavar ese dominio e impedir el tráfico comercial del enemigo, objetivo final de cualquier estrategia naval. En la Primera y la Segunda conflagración mundial, Alemania se enfrentó en el Atlántico a la todopoderosa Royal Navy británica mediante submarinos y aeroplanos, mientras que en los tiempos de la navegación a vela florecieron los corsarios -y los piratas- en las naciones navalmente más débiles.
La pérdida de la «San Pedro»
Hoy recordamos la pérdida de un buque corsario español en la bahía de Camariñas. La San Pedro era una balandra de origen británico que había sido capturada por dos fragatas de la Compañía Guipuzcoana de Caracas. El 20 de julio de 1741 esta embarcación, que se encontraba a la caza de buques en la zona
Londres, deseosa de hacerse con el control del comercio español entre las diferentes áreas de su Imperio.
Esta guerra le costó a la Gran Bretaña, surgida tras la incorporación de Escocia al Reino Unido, algunas de las derrotas más humillantes de su historia a manos de los soldados y marinos españoles -corsarios
entre ellos-, entre las que se encuentra la mayor derrota registrada nunca por la Navy, la de Cartagena de Indias, ante el gran Blas de Lezo.
Durante esa contienda se cubrieron de gloria los corsarios españoles, y entre ellos los gallegos que tenían cobijo en las numerosas rías y puertos de esta costa. Tales fueron las pérdidas inglesas que aquellos mismos que habían impulsado la guerra, los comerciantes de la City, acabaron clamando por el fin de las hostilidades.
La flota que aquel 20 de julio cruzaba frente al cabo Vilán no podía dejar escapar a uno de esos corsarios que como mosquitos estaban achicando la sangre del naciente Imperio Británico, humillando de paso a la Royal Navy, incapaz de proteger a los buques de su marina mercante.
Desde la flota se enviaron varias pinazas y barcazas que consiguieron dar fuego albuque ex británico, que se perdió aunque no totalmente pues parte de sus pertrechos pudieron ser salvados sin duda para equipar a un nuevo corsario que diera caza al comercio inglés y enriquecer al nuestro.
La historia se repite.Aproximadamente, 64 años después, en el mismo escenario, se produjo otro incidente similar. Ocurrió el 1 de junio de 1805, en una demostración de lo poco que cambian las condiciones generales en los conflicto marítimos. En aquella fecha, durante otro ataque de la Navy Británica contra dos corsarios franceses que se encontraban fondeados en la bahía de Camariñas, fueron destruidos 3
pequeños mercantes cargados con vino destinado a la flota española con base en Ferrol.
Los restos de todos estos buques como el de muchos otros -el Nuestra Señora de la Concepción se hundió ese mismo año de 1741- descansan bajo las aguas de la ría de Camariñas y Muxía, sin ser objeto del estudio y divulgación social que merecen, hasta que de una vez los gallegos tomen conciencia de su rico pasado marítimo.
A COSTA DA MORTE, na volta CICLISTA A ESPAÑA
O Ézaro aspira a convertirse en un icono de la Vuelta a España
Javier Guillén presentó en Fitur la etapa que culminará en la comarca
El director de la Vuelta Ciclista a España, Javier Guillén, considera que O Ézaro reúne los requisitos para convertirse en un icono de la carrera, que este año se disputará entre finales de agosto y principios de septiembre. Guillén lo dijo ayer en Fitur, durante la presentación de la prueba en el estand que Neria tiene en la Feria Internacional del Turismo que se celebra en Madrid.
El responsable de la organización cree que el lugar reúne las características físicas y paisajísticas de otras zonas singulares de España por las que ha pasado la Vuelta (Lagos de Enol, Angliru, Valdepeñas de Jaén?) y que han logrado fama y proyección nacional a partir de ese momento. «Se puede crear ese icono, y de momento ya se ha escrito mucho sobre O Ézaro», añadió
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/carballo/2012/01/21/ezaro-aspira-convertirse-icono-vuelta-espana/0003_201201C21C4991.htm
PRAIA DE LAGO ( Merexo-Muxía)
Praia de LAGO ( Merexo-Muxía)
A Praia de Lago, ven o seu nome polas diferentes presentacións que fai o río na area e que cambian cada ano.
A Praia de Lago, ven o seu nome polas diferentes presentacións que fai o río na area e que cambian cada ano.
Según o inverno o mar vai labrando a area, o chegar a primavera o río busca a súa salida ao mar e segundo o percorrido que o mar lle ten labrado na area. De forma que os anos de maior temporal o mar baixa o nivel de area e ó río fai O LAGO, polo que se coñece.
MANUEL RIVAS:CON RAZÓN, CO CORAZÓN: POR MEREXO!
Queridos veciños e veciñas de Merexo:
Queridos veciños e veciñas de Merexo:
O primeiro que cómpre dicir é que tedes razón.
Tedes toda a razón.
Tedes razón porque a primeira obriga dos gobernantes democráticos, estean onde estean, sexan do partido do partido que sexan, a súa primeira obriga, repito, é escoltar o pobo. Guste ou non o que teñen que oír, a súa obriga é escoitar a xente.
Non poden ter unha orella moi grande para atender os intereses dos poderosos e converterse en xordos cando é a xente do común a que fala.
Se eles están aí é precisamente para representar e defender os intereses comunitarios e non os do negocio.
Cando se hai conflicto entre os uns intereses e outros, os verdadeiros políticos demócratas non poden dubidar. Teñen que estar coa xente, co seu pobo.
Tedes razón porque o que se pretende facer, polos seus medios e polos seus fins, merece ser denominado sen eufemismos: trátase dun espolio, dun abuso.
Tedes razón porque non se pode invocar a lei para perpetrar a inxustiza.
Tedes razón porque nunha sociedade civilizada lei e xustiza teñen que ir da man.
Pero ademáis de ter razón, tedes algo moi importante.
Tedes algo impagable.
Tedes algo que conmove a todos os galegos de ben.
Tedes sentimento.
Tedes conciencia.
Tedes un corazón que fai falar a terra e o mar de Merexo.
Veciñas e veciños de Merexo:
Tedes razón,
Tedes corazón,
E ademáis tedes valor.
Con xente así, a historia non pode ser inxusta. A historia tenvos que facer xustiza.
Manuel Rivas
14, decembro, 2007
Queridos veciños e veciñas de Merexo:
O primeiro que cómpre dicir é que tedes razón.
Tedes toda a razón.
Tedes razón porque a primeira obriga dos gobernantes democráticos, estean onde estean, sexan do partido do partido que sexan, a súa primeira obriga, repito, é escoltar o pobo. Guste ou non o que teñen que oír, a súa obriga é escoitar a xente.
Non poden ter unha orella moi grande para atender os intereses dos poderosos e converterse en xordos cando é a xente do común a que fala.
Se eles están aí é precisamente para representar e defender os intereses comunitarios e non os do negocio.
Cando se hai conflicto entre os uns intereses e outros, os verdadeiros políticos demócratas non poden dubidar. Teñen que estar coa xente, co seu pobo.
Tedes razón porque o que se pretende facer, polos seus medios e polos seus fins, merece ser denominado sen eufemismos: trátase dun espolio, dun abuso.
Tedes razón porque non se pode invocar a lei para perpetrar a inxustiza.
Tedes razón porque nunha sociedade civilizada lei e xustiza teñen que ir da man.
Pero ademáis de ter razón, tedes algo moi importante.
Tedes algo impagable.
Tedes algo que conmove a todos os galegos de ben.
Tedes sentimento.
Tedes conciencia.
Tedes un corazón que fai falar a terra e o mar de Merexo.
Veciñas e veciños de Merexo:
Tedes razón,
Tedes corazón,
E ademáis tedes valor.
Con xente así, a historia non pode ser inxusta. A historia tenvos que facer xustiza.
Manuel Rivas
14, decembro, 2007
Pazos de Merexo e Olga Kirk na III Foliada de Cerqueda 2009
Manuel Pazos Redonda (Pazos de Merexo) e Olga Kirk interpretan o Pasodobre de Merexo,unha das cancións de acordeón diatónico que o acordeonista de Merexo conserva na memoria desque cunha ducia de anos comezou a tocar o vello diatónico que lle regalou un primos seu vido de Bos Aires. Á parte da súa bonhomía deste músico, velaí o verdadeiro mérito de Pazos de Merexo conservar vivas as vellas melodías para diatónico da xuventude de Merexo. Longa vida a este músico tradicional de acordeón diatónico.
Autor: XoseManuelVarela en You Tube
CASA CARMELA
Restaurante Casa Carmela
Lugar Merexo, 46, 15126 Muxía
981 75 04 00
Pequeno é típica Casa de Comidas, da Costa da Morte, onde poderás a topar todo o que teñas en mentes.
Dende pescados a mariscos da Ensenada de Merexo, das Lonxas de Muxía ou Camariñas. Mellor se reservas, atoparás un sitio e producto agardando polo teu paladar.
Non o dubides. ¡¡¡ Ven ¡¡¡
http://www.restaurantecasacarmela.com/
Lugar Merexo, 46, 15126 Muxía
981 75 04 00
Pequeno é típica Casa de Comidas, da Costa da Morte, onde poderás a topar todo o que teñas en mentes.
Dende pescados a mariscos da Ensenada de Merexo, das Lonxas de Muxía ou Camariñas. Mellor se reservas, atoparás un sitio e producto agardando polo teu paladar.
Non o dubides. ¡¡¡ Ven ¡¡¡
http://www.restaurantecasacarmela.com/
CHEGAMOS A MEREXO A TRAVES DE GOOGLE MAPS
Ver mapa más grande
De esta forma podemos viaxar dende o noso ordenador por todo o Concello. Iremos poñendo aquí os sitios máis espectaculares. Teremos un miradoiro propio para tódolos veciños.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)























